Dat mägen schöne Tüften sin!
Gun Nacht, lütt Jüngschen, na, gun Nachting.
Nu ligg ok still un slap ok sachting! –
Un Du, Marik, Du bliwwst mi in
Un geihst nich ’rut! Un nu gun Nacht! –
Un de oll Pann is all so dünn,
Dat mägen schöne Tüften sin!

ERZÄHLER
Sei geiht. – Mariken rückt sick sacht
Ran an de Weig un nimmt de Knütt
Un bögt sick fründlich äwer ’t Lütt
Un flustert säute Leiweswürd’ –
Wer hett s’ ehr lihrt? –
Un weigt ehr Kind taum irsten Mal. –
De Weig, de rögt sick up un dal,
As wenn in stille Heimlichkeit
’Ne Stuwenklock in Freden geiht,
Un mit den ollen truen Slag
Inweigt de Unrauh un dat Weih,
Wat swer uns up den Harten lagg.
Sei singt ’ne olle Melodei –
Wo hett sei s’ hürt? –
En wunnersäutes Singen wir ’t,
So weik, so warm, so vull von Rauh;
Den Text, den makt ehr Hart dortau:

MARIK (singt)
Min säutes Lewen,
Du büst mi gewen,
Du büst min Hoffen,