Du büst mi bläben!
Un hett mi Not un Älend dråpen,
Di holl ik sei fiern.
Wo giern! Wo giern!
Du sallst nich kenn’n –
Ik will ’t woll wenn’n
Wat uns bedråpen.
Mit miene Hänn’n
Riet ik de wiede Welt di åpen
Sallst glücklich sin,
Frie unner Frie’n!
Hei hett nich schräben,
Wo hei is bläben –
Is hei all storwen? –
Dien Vadder dräwen
Ut ’t Vadderlann. – is hei verdorwen?
Un süll hei ’t sin,
Hei blifft doch mien.
Hei was kein Mürder,
Ein Kierl blot wier ’e,
Dien bråve Vadder.
Kraft in de Glieder,
Un Maut in jeder Åder
Un leif un tru.
So ward ok du!
Un büst du ’t worden
Hüt odder morgen,
Denn treck’ w’ em nå;
Up frieen Bodd’n
Säuk wi em denn in Amerika.
Dor lüchten Sünnen
Un Wulken teihn,