2. DE SCHIMP

ERZÄHLER
’T is Sünndach hüt; de helle Sünn
kiekt fründlich in de Stalldör rin.
’T is Sünndachmorr’n, ’t is nicks tau daun.
De ollen Mähren ståhn un raugen.
Oll Daniel reckt sik harthaft mål
un hålt sien Putzmetz sik hendål
un stellt sik an de Fauderkist,
dorup sin Stückschen Speigelglas,
un fohrt sik mit denn Quast verdwass
rin in dat olle gries’ Gesicht
bet hei denn Boort herunner kricht.
Verwohrt dat Metz, dat Glas, denn Quast,
treckt sik de Hosendräger fast
un binnt ’ne reine Schört sik vör
un trett nu ruter ut de Dör.

Un vör denn Stall, dor sitt Jehann.
Oll Daniel schüfft sik an em ran
un schüfft ein Priem mank de Tähn.

Daniel
Wo büst du wäst, Johann, mien Sœhn?


Tau Dörp. Marik wull Meddach kåken,
dunn haut ik ehr dat Buschholt klein.

Daniel
Dat låt denn Preister man nich seihn.